Twee mensen gebruiken dezelfde AI-generator; de een krijgt troebele clipart, de ander beelden waar men naar vraagt. Het verschil is zelden het model — het is de prompt. Prompten is een klein ambacht met een handvol leerbare regels.
Onderwerp → Setting → Stijl → Licht. Elke laag beantwoordt een vraag die het model anders moet raden:
Volgorde telt: modellen wegen vroege woorden het zwaarst, dus begin met het essentiële.
Sommige woorden sturen sterker dan andere. Stijlen: aquarel, olieverf, platte vector, pixel art, cinematische foto, isometrisch 3D, inktschets. Licht: gouden uur, neongloed, zacht bewolkt, dramatisch tegenlicht. Kwaliteitsduwtjes: zeer gedetailleerd, scherpe focus. Cameratermen werken op fotografische stijlen: close-upportret, groothoek, ondiepe scherptediepte. Steel vrij uit deze lijst — iedereen doet het.
De negatieve prompt somt op wat het beeld moet vermijden — en repareert de klassieke AI-artefacten. Een betrouwbare startset: «tekst, watermerk, wazig, lage kwaliteit, extra vingers, misvormde handen». Voeg dan zaakgerichte uitsluitingen toe: een landschap genereren? Negatief «mensen». Een dagscène die donker blijft worden? Negatief «nacht, duisternis». Eén uitsluiting per probleem dat je echt ziet — prop het niet preventief vol.
Als een resultaat teleurstelt, diagnosticeer voor je herschrijft: verkeerd onderwerp → scherp laag één aan; goed onderwerp, verkeerde sfeer → wissel de stijl- of lichtwoorden; alles goed plus rommel → breid de negatieve prompt uit. Verander één laag per run om te leren wat elk woord doet. Tien minuten hiervan en je hebt een persoonlijk promptsjabloon dat voor elk idee werkt.
